M U R I E L E M S E N S

Home

Wanneer ze dertien is, botst Muriel Emsens per toeval op een oude Rolleiflex, vergeten ergens achter in een kast. Een ontdekking die haar blik voor altijd zal veranderen. Een oom met een passie voor fotografie, een andere die bij Agfa Gevaert werkte, en zo leert ze al gauw de beginselen van de fotografie: licht, opening van diafragma, scherptediepte, donkere kamer en andere fijne kneepjes van het vak. De volgende bladzijde in haar fotoalbum wordt geschreven in het zwart-wit, overdadig, gul van ontdekkingen en betovering. «Ik nam foto's, veel foto's, in zwart-wit, met van die grote 6/6 negatieven met een ongelooflijk precieze weergave. Ik maakte veel portretten van mijn vrienden, van stillevens, van landschappen, alles verwonderde me, ik bekeek alles met een andere blik. Het was een openbaring.» De volgende stap is het kleine fotolabo dat ze inricht, waar ze zoveel mogelijk tijd doorbrengt met ontwikkelen, vergroten, afdrukken... kortom waar ze zichzelf spelenderwijs omvormt tot fotografe. Om haar opleiding te verfijnen, begint ze in 1979, na haar studies psychologie, aan de opleiding fotografie in de Ecole Supérieure des Arts de l'Image «Le 75» in Brussel. Ze komt in contact met de wereld van de kunst, haar geschiedenis, haar onstuimigheid, maar ook haar hardheid. Soms ontdekt ze onverhoeds dat er ook andere manieren van fotograferen zijn.

Ze is net afgestudeerd en heeft nauwelijks de tijd om zich af te vragen wat ze nu zal gaan doen voor de kost, want ze wordt gegrepen door de mode- en de reclamewereld. Hoewel haar grotendeels onbekend, gaat ze moedig de uitdaging aan. Zo maakt ze foto's voor Maison Roger, Estée Lauder, Natan, verkoopt ze reportages aan de Belgische en internationale pers, maakt ze portretten van vrienden en kinderen maar ook van kunstenaars en prominenten, worden er drie kinderen geboren en verhuist het gezin enkele keren (Amsterdam, Londen, Milaan). Naast de «commerciêle» foto's, werkt zij onvermoeibaar aan een artistiek oeuvre dat gestaag en in alle eenzaamheid tot stand komt. Tegelijkertijd heeft haar werk ook iets archiverend, want het gaat over zand, hemel, strandcabines, details van een architectuur die zo kenmerkend is voor badplaatsen maar die helaas al te vaak verloren is gegaan. Of het gaat over botanica, teder groen, sensuele en kleurrijke rondingen, over de natuur die haar altijd zal blijven in verrukking brengen.

Anne-Francoise MOYSON